Μαρία Πατακιούτη: «Το μέλλον της εργασίας βασίζεται σε εμπιστοσύνη, διάλογο και προσαρμοστικότητα»

«Ο χρόνος εργασίας στη βιομηχανία δεν επαναπροσδιορίστηκε από την Παπαστράτος ως παροχή, αλλά ως αποτέλεσμα εμπιστοσύνης, διαλόγου και συλλογικής ευθύνης. Η Παπαστράτος, στα 95 χρόνια ιστορίας και σταθερής παρουσίας της στην Ελλάδα, έχοντας χτίσει βαθιές σχέσεις εμπιστοσύνης με τους εργαζομένους και τους εκπροσώπους τους, εφαρμόζει ένα πρωτοποριακό σύστημα συνεχούς λειτουργίας στο εργοστάσιό της, το οποίο εξασφαλίζει 18 επιπλέον ημέρες αργίας τον χρόνο στους ανθρώπους της. Πρόκειται για ένα σύστημα τετραήμερης εργασίας 37,5 ωρών, που λειτουργεί σε 24ωρη, επταήμερη βάση, μέσα από επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση και έχει ενσωματωθεί και στις ατομικές συμβάσεις των εργαζομένων.»

Η συγκεκριμένη τοποθέτηση της Μαρίας Πατακιούτη διατυπώθηκε στο πλαίσιο του 4ου Συνεδρίου «Σύγχρονες Εργασιακές Σχέσεις» της Νομικής Βιβλιοθήκης, κατά τη θεματική ενότητα «Η μεταρρύθμιση του χρόνου εργασίας στην επιχείρηση».

Με τη Γενική Διευθύντρια Ανθρώπων & Κουλτούρας της Παπαστράτος και ΝΑ Ευρώπης της Philip Morris International να προσθέτει πως: «Για εμάς, η πραγματική ευελιξία δεν ταυτίζεται με την τηλεργασία, αλλά με τη δυνατότητα κάθε εργαζόμενου να προσαρμόζει τον χρόνο εργασίας στις ανάγκες ζωής του. Και αυτή η αλλαγή δεν επιβλήθηκε μονομερώς· προέκυψε από ουσιαστικό διάλογο με τους εργαζόμενους και το σωματείο, ως ανταπόδοση της εμπιστοσύνης τους στον συνολικό μετασχηματισμό της εταιρείας».

Στο πλαίσιο του ίδιου πάνελ, στο οποίο συμμετείχαν οι: Φάννυ Θεοχάρη (Head of HR, Grant Thornton Greece), Απόστολος Σανιδάς (Total Rewards & Organizational Structure Senior Manager, Fourlis Group) και Ιωάννης Σκανδάλης (Αναπληρωτής Καθηγητής Εργατικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ), με συντονιστή τον Αλέξιο Παπασταύρου (Partner, POTAMITISVEKRIS), η Μαρία Πατακιούτη έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη γενιά που αποχωρεί από την αγορά εργασίας (Gen X και μεγαλύτερες ηλικίες), υπογραμμίζοντας ότι εκεί βρίσκεται κρίσιμο κεφάλαιο γνώσης και εμπειρίας που πρέπει να διατηρηθεί, ειδικά σε ένα δυσμενές δημογραφικό περιβάλλον και σε μια αγορά με έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού.

Όσον αφορά το κομμάτι της ισότητας και της φροντίδας, ανέδειξε την ανάγκη αλλαγής βαθύτερων κοινωνικών δομών. Περιέγραψε ένα πλαίσιο παροχών της Παπαστράτος που δεν βασίζεται στο φύλο αλλά στον πρωτεύοντα φροντιστή, με ενισχυμένες άδειες και για τους πατέρες, επισημαίνοντας ότι η φροντίδα εξακολουθεί να βαραίνει δυσανάλογα τις γυναίκες και αυτό αποτελεί εμπόδιο στην απασχολησιμότητά τους.

Κλείνοντας, παρουσίασε μια πιο μελλοντική προσέγγιση για την εργασία: ένα μοντέλο “work-as-you-go”, όπου ο χρόνος εργασίας ρυθμίζεται δυναμικά μέσα στην ημέρα, με σεβασμό τόσο στην παραγωγικότητα όσο και στη ζωή του εργαζομένου. Αναγνώρισε τις λειτουργικές προκλήσεις, αλλά τόνισε ότι η δέσμευση έρχεται πιο εύκολα μέσα από την ευελιξία και την εμπιστοσύνη, ειδικά σε μια εποχή όπου οι εργαζόμενοι επιλέγουν πλέον τον εργοδότη τους.